มองโลกแบบ สุทัศน์ ตอนที่ 2 “แกล้งโง่ในวันที่อายุยังน้อย”

มองโลกแบบ สุทัศน์ ตอนที่ 2ความจริงผมไม่ได้แกล้งโง่นะ แต่โง่จริง
ความจริงหนุ่มสาวไม่ได้แกล้งโง่ แต่โง่จริง

หนุ่มสาวส่วนมากทะนงตนดังแมลงป่อง
(ภาษาลาว เอิ้น แมงงอด)

คือมั่นใจในตัวเองมากเกินไป
กลายเป็นคนจังหวัดยะโส ไปสะงั้น (ยโสโอ้หัง)

ผมคนหนึ่งที่มั่นใจตัวเองมากที่สุด
จนกลายเป็นคนหัวแข็ง ดื้อ ด้าน ชา

โชคดีที่มีผู้ใหญ่ คือเถ้าแก่ คอยอบรมสั่งสอน
บอกกล่าว แบบตรงไปตรงมา

ท่านสอนแม้กระทั้งการวางตัว วางบทบาท
ในที่ทำงาน บางทีก็ดุจนก้มหน้ารับชะตากรรมอย่างเดียว

คนที่นั่งฟังด้วยจนเขาสงสารผม
“ทัต โดนเจ้านายดุ แรงมากกกก”

ถามว่าผมโกรธท่านไหม…?

ไม่นะ…จนลูกน้อง ตั้งฉายาให้ผมว่า “คุณชายทน”

ใครที่เคยได้ดูซีรี่ย์หนังจีน เรื่องกระบี่ไร้เทียมทาน
คงจะพอเข้าใจ
ชีวิตผมบางครั้งก็คล้ายๆ พระเอกนะ (55)
ที่เป็นหลานของเจ้าสำนักจอมยุทธ แต่ให้เป็นเด็กเลี้ยงหมู

เจ้าสำนักรักมาก แอบมาสอนวิทยายุทธให้ในตอนกลางคืน
และให้เก็บเป็นความลับ

ใคร ๆ มองก็ดูถูกว่า เป็นเด็กเลี้ยงหมูธรรมดา กระจอก
แต่เจ้าตัวหาแสดงฤทธิ์เดชไม
จนบางครั้ง ก็หลงปล่อยของ…เมื่อถูกรังแก

เด็กเลี้ยงหมู แต่ไม่ได้เลี้ยงแค่หมู ๆ
เขาฝึกวิทยุทธอย่างมุ่งมั่น และทุ่มเท
แม้ไม่มีโอกาสเรียนในสำนักใหญ่ ๆ ก็หาเป็นอุปสรรคไม่
เพราะแท้จริงแล้ว มันอยู่ที่คน เป็นหลัก สิ่งแวดล้อมเป็นรอง

แล้ววันหนึ่งเขาก็ฉายแวว เมื่อเจ้าสำนักสิ้นลม
เพราะเขาต้องปกป้องสำนักแทนอาจารย์
ส่วนคนอื่นก็แย่งชิงดีชิงเด่นกันเอาเป็นเอาตาย

เขาคือ จอมยุทธกระบี่ไร้เทียมทาน

ผมเองคงไม่ต้องถึงขนาดจอมยุทธกระบี่ไร้เทียมทาน

ดูหนังซีรี่หนังจีน ได้แรงบันดาลใจ ได้ข้อคิดได้ปรัชญา

บางครั้งมันก็เหมือนกับการแกล้งโง่ในวันที่อายุยังน้อย
โตขึ้นเราจะเก่งเองอัตโนมัต
เพราะเราสั่งสมความรู้ ความดี มาเยอะไง

คนเรายิ่งโต ยิ่งมีอัตตาเยอะ
มีทุกคน แต่ใครจะรู้ทันห้วงความคิดของตัวเองเก่ง
ก็เท่านั้นเอง ถ้ารู้ไม่ทันตัวเอง เขาเรียกว่า

“หลงตน”

Facebook Comments