ผมทำงานไม่กลัวเถ้าแก่รวย

ผมทำงาน ไม่กลัว เถ้าแก่รวย
ผมทำงานไม่กลัวเถ้าแก่รวย

วันนั้น ของวันนี้
ภาพนี้ถ่ายเมื่อปี 2554 ผมรับหลายหน้าที่
หัวหน้าฝ่ายศาสนพิธี และคอมพิวเตอร์
รวมทั้ง พิธีกรงานทำบุญต่างๆ

นี้ยังไม่นับรวม ช่างภาพนะครับ
คนบ้าอะไรทำได้ทุกอย่าง….

นี้ยังไม่รวม ขายโปรเจคงานทำบุญราคาเป็นแสนนะ

คนบ้าอะไรทำเยอะจัง

ทำหน้าที่เยอะอย่างนี้คุณสุทัศน์ก็รวยละสิ

เปล่า….ครับ แค่พอเลี้ยงปากเลี้ยงท้องและหล่อเลี้ยง
ลมหายใจแห่งความฝัน

บอกตามตรงผมเข้าใจสถานการณ์ชีวิตตอนนั้นได้ดี
เหมือนชีวิตนักการเมืองตอนนี้ ต้องเข้าใจสถานการณ์ตอนนี้ให้ดี
ไม่งั้น มันก็เป็นทุกข์ครับ

เป้าหมายตอนนั้นผมไม่ได้ทำงานเพื่อเงิน
เป้าหมายที่แท้จริงของผมตอนนั้น แค่ต้องการ
พิสูจน์ตัวเองว่า ผมทำได้(หรือเปล่า)

แค่นั้นจริงๆ

ผมทำงานไม่กลัวเถ้าแก่รวย

ผมรักบริษัทเหมือนบ้านของผม
ผมรักงานเหมือนรักชีวิตของผม
ผมรักและเคารพเถ้าแก่เหมือนพ่อพี่ชายและ
ครูบาอาจารย์ของผม

การลาออกครั้งสุดท้ายของชีวิต
ก็เหมือนลูกหลานไปสร้างครอบครัวใหม่

ไม่มีพ่อแม่คนไหนกอดลูกไว้ในครอบครัวของตัวเองตลอดไปได้

ก็ต้องปล่อยไปตามความฝัน และความหวังของแต่ละชีวิต

บริบทอาจต่างกันบ้าง
แต่ความหมายใกล้เคียงกัน

ในฐานศิษย์ตถาคต

“ผมพยายามอย่างยิ่งที่จะไม่ประมาทในชีวิต”

จะทำให้ดีที่สุดในทั้งปัจจุบัน และมุ่งหน้าสู่อนาคต
ทั้งชาตินี้และชาติหน้า

“เราจะแปลงทางสู่ชีวิตใหม่ สู่…ชาติใหม่”

นี้คือ ผมครับ สุทัศน์ ศรีพรม อดีตเด็กบ้านนอกคนหนึ่ง

Facebook Comments