ชีวิตดิ้นรนไปทำไม เราอยู่แบบพอมีพอกินดีแล้ว

ชีวิตดิ้นรนไปทำไม เราอยู่แบบพอมีพอกินดีแล้วมีบางคนพูดว่า
ชีวิตดิ้นรนไปทำไม เราอยู่แบบพอมีพอกินดีแล้ว
ข้าวก็มีในนา ปลา…ถ้าอยากก็ไปหามากินเอ
ไข่มดแดง กาปอมก็มีเต็มป่า (แต่ตอนี้อีสานกะปอมหมดป่าแล่ว)

ดิ้นรนไปก็เป็นทุกข์ เบื่อการแข่งขันในชีวิตเมืองกรุง

ในทัศนะของผมนะ ถ้าคนอายุ 40 ขึ้นไป
คิดแบบนี้ไม่ผิด หรอก

แต่ถ้า ยังไม่ถึง 40 คิดอย่างนี้ ผมว่า ผิดนะ
อย่าโกหกให้ตัวเองลำบากตอนแก่

เพราะอะไร ….เราตัวคนเดียวหรือเปล่า
ลูกโตขึ้นมา เดี๋ยวก็อยากส่งลูกเรียนสูง ๆ ดี ๆ
เหมือนลูกคนอื่นเขา
หรือจะไม่รับผิดชอบมันเลย ปล่อยไปตามกรรม

อยากให้ลูกเรียนสูง ๆ มีงานทำ ไม่ลำบากมาก
ก็ต้องใช้เงิน การศึกษา ก็คือการลงทุนแบบหนึ่ง
เด็กสมัยนี้ไม่มีหรอกจะไปบวชเรียน
เหมือนพวกผม (ผมคิดว่านะ)

เราอยู่ในโลกการแข่งขัน
เราอยู่ในยุคธุรกิจ เงินมีอำนาจ
ไม่มีเงิน เป็นความทุกข์อย่างหนึ่ง
ทุกวันนี้พระในวัด( เฉพาะ กทม.นะ) ยังลำบากเลย
ถ้าไม่มีเงิน….

นับประสาอะไรทุกอย่างเราต้องใช้เงินซื้อ
ฉะนั้น ต้องคิดใหม่
คิดว่า ทำอย่างไร จะมีอุปกรณ์ดักปลา
และเก็บปลาไว้กินไม่มีวันหมดไปตลอดชีวิต
แล้วใช้ปลาที่หามาได้นั้น อย่างไม่ประมาท

นี้แหละครับสวรรค์บนดินของมนุษย์
ยกเว้น มีปลาแล้ว ประมาท มันก็ทุกข์
มันก็ตกนรกเหมือนเดิม

บันทึก :  สุทัศน์ ศรีพรม   28 มิถุนายน 2015

Facebook Comments